A gdyby tak czas i Pomiędzy.

radio lublin

2012-01-19T23:06:00.001+01:00

mam tu wino i mam papierosy
mogę śpiewać czasem mogę zdobyć świat
jestem zmęczona zmęczona
zmęczeniem
pod skórą mam stres niedorzeczny (bo i z powodów, które winny być nieistniejące
a jednak niemożliwe też ma prawo bytu)

mam trzy światy w sobie
w jednym jest źle
w drugim dobrze
a w trzecim udaję,że mnie nie ma
chowam przed złym i przed dobrym, bo każde nie daje spać w nocy

zostańcie z nami do pierwszej

ero.kyt

2012-01-06T23:38:00.000+01:00

pytałeś mnie o tyle rzeczy po co chciałeś mnie znać
co nam z tego teraz tyle poezji
wiesz dużo się zmienia chyba wszystko

nie jestem z tych co są raczej z tych o bywają
choć tak czasem płaczę z tęsknoty
zwłaszcza gdy nie mogę spać
po tobie płakałam dużo pamiętam chcąc zapomnieć

nie wiem gdzie teraz jesteś i dlaczego piszę
coś wyrywa się ze mnie może to serce nie wiem
tak dużo się zmienia wiesz
mógłbyś przynieść mi wiosnę

królowa

2012-01-02T20:35:00.000+01:00

dlaczego ja
a dlaczego ty

(moja) baletnica ma ostrza zamiast nóg
(moje) dźwięki mają pisk zamiast melodii
(mój) oddech nie ma głosu
i nie mam nut ani scenariusza

w chaosie układam powoli
godzinę do godziny
literę do litery
i czterogłos
też ukraiński.

post noworoczny

2012-01-01T21:09:00.000+01:00

nie było wcale tak głośno i spektakularnie
usta mam popękane
bałagan w pokoju

oby nam się nowy ten rok

śpimy, niech inni się bawią

2011-12-08T00:45:00.000+01:00

mam rozbite kolano
kradzione marlboro
dwa kilo mandarynek i klarnet
nuty do grania na jednym klawiszu

w sercu miłość a w głowie smutki
precz smutki precz
to wszystko jest szczęście

nie jestem przecież kobietą z klasą

2011-11-20T23:03:00.000+01:00

przeżywam moment kulminacji
tak wszystko się dzieje wszystko naraz
nawet robić ciągle co się kocha męczy w końcu
męczy brak przerwy i brak godzin w dobie

ale jak w końcu z braku oddechu czas się zatrzymuje
choćby we śnie
chyba się uśmiechamy

coraz więcej wiemy o sobie
jacyśmy różni poplątani
może coraz mniej

gdzieś schował się złoty środek
jest ciągle za dużo za mało

pomiędzy dźwiękiem
a dźwiękiem

sponad kartki do kserokopiarki

2011-11-13T15:52:00.002+01:00

mam w zwyczaju zaczynać dzień od kawy
dzień dobry, panie Kydryński
dzień dobry, panie koala

śmiech jest darem serca jak mówi warszawski konferansjer sprzed laty
więc posyłam w świat ust odciski
wybieram ślad ołówka jak najbardziej futrzany

stawiam kreski myślę o kolorach
każdą zmianę w życiu kobieta zaczyna od głowy
chyba wcale nie mam marzeń, bo lepiej być niż mieć

uderzam w klawisze pęta toniki
wyobrażam sobie, że czas zmaterializuje się w umiejętności
jest dużo pracy
wszystko co kocham

i baby są jakieś inne
pomiędzy projektem a prezentacją
w każdej wizualnej strukturze

dziewczyna marynarza

2011-10-16T15:36:00.000+02:00

na nowo definiuję
oddzielam było jest będzie
wdech wydech głęboki
dziesięciokrotny

jeśli na gruźlicę
to umrę przynajmniej szlachetnie
jak Chopin
czy mniej, jak Norwid

zaczynam rozumieć, co uszczęśliwia
w rzeczy samej

powoli przyglądamy się sobie
ja światu
a świat mnie się przygląda

noc o poranku staje się tajemnicą
nie pytam

nie ma rozwiązania, gdyż nie ma problemu, powiedział Duchamp a ja za nim krok w krok
róża jest różą, jest różą, jest różą

chwytam teraźniejszość, ułamki wieczności
i to moje szczęście

dziś Mrożek

2011-09-23T23:35:00.003+02:00

... artysta nic nie ma i nic mieć nie może ze swojej sztuki. Nic w kategoriach uciech i światowych satysfakcji jako głównej rekompensaty. Nawet jeżeli jego sztuka przynosi mu sławę i pieniądze... Ma się, ale jak by się nie miało. Zazdrośnicy mogą spać spokojnie.

i znowu

2011-09-15T23:55:00.000+02:00

zaczyna się jesień.

nie podobam się sobie w lustrze, ale jak wszystko się poukładało.
wciąż nie wiem wprawdzie w żadną stronę
nie sypiam
nie palę
nie wiem czy wierzę
a jeśli nawet
to w co konkretnie
to przecież niemożliwe

jazzowy akord na fortepianie
pulsuje mi we krwi

nie ma czasu ani sensu na słowa
choć już tyle przemilczeliśmy najważniejszych kwestii

mam czterdzieści cztery lata i osiem dresów w tym samym kolorze, które noszę na zmianę

2011-08-12T01:22:00.000+02:00

na chodniku znalazłam paczkę ulubionych papierosów
śpiewam pieśń babci wierzby
wymyślam scenariusz animacji maluję gitarę gram średniowieczne melodie
pluję sobie w brodę, że marnuję czas
mam w sobie tyle strachu i nie potrafię zniknąć
zamykam się w nie wiem

połamałam sobie serce na kolanie
na własne życzenie
jestem w dwóch rozerwanych częściach
może wróci, gdy będę już daleko.

2011-08-10T01:43:00.003+02:00

dopóki żyjesz, cisza nie istnieje.

i kto by się spodziewał

2011-06-10T00:36:00.000+02:00

i kto by tyle wymarzył

oddycham powoli
przypływ odpływ
że widziałam morze
kilka razy w życiu
i że to już tak niezwykłe

wdech przypływ
tyle powietrza mam w głowie
wody w żyłach

tyle się składam z dźwięków
tyle kochania mam w nozdrzach
wydech odpływ

niech się nie kończy

mija

2011-05-31T00:10:00.000+02:00

myślę sobie włóczka
co ty wyprawiasz

a właśnie, że mam ochotę na życie
na jakie pozwala mi czas
(i stosunki międzyludzkie wewnętrzne)

mogę dużo pić i stać mnie na paczkę marlboro
to wcale nie ostre życie
nie muszę nic na jutro
na wczoraj
nie muszę w sumie nic
a mój pracoholizm nie trzyma się dobrze

śpię długo
gram mniej niż bym chciała
wszędzie mi tak nie po drodze
niewygodnie
jakbym o czymś zapomniała
jakbym miała być w innym miejscu
ale nie

spokojnie.
to dopiero tydzień wakacji.

piszczałki

2011-05-23T10:11:00.000+02:00

spałam dziś w lesie i widziałam gwiazdy
ostatnio tak często patrzę na świt
przeżuwam spokojnie niebo

płaczę

bo nie wiem co robić

dziś ciężko udźwignąć tyle szczęścia

rozebrać jeszcze bardziej

2011-05-21T18:31:00.000+02:00

obiecałam się już niczemu nie dziwić
ale to co się dzieje
przekracza każdy z możliwych progów

patrzę na sufit w eleganckim hotelu
nie mogę uwierzyć
że to nie sen
że nie obudzę się wcale

i wszędzie czuję zapach ciała
tak mi smakuje

ku niepamięci

2011-05-16T12:17:00.000+02:00

i jeszcze raz za wszystko przepraszam
i proszę wymazać z pamięci cokolwiek by działało
na naszą niekorzyść

a co dobre zatrzymujmy
znów na przykład chcę się stać
jak ten feniks
odrodzony z popiołów

jeszcze raz przepraszam

apeluję

2011-05-14T15:43:00.001+02:00

proszę mi nadać sens

trzysta trzydzieści cztery

2011-05-08T01:02:00.003+02:00

być może znowu mi się wydaje, że nic w życiu nie robię

że wszystkiego się boję, albo to wszystko boi się mnie

że unikamy się wzajemnie, ja i oni

i czas

być może wpadam w sidła własnego sumienia

i zamiast wybaczać i kochać

ciągle uciekam

być może

a nawet na pewno

chciałabym wymazać kilka stron z pamięci

nie śnić w kółko tych samych koszmarów

nie krążyć po tym samym rondzie

być może chciałabym wrócić

bo już sama nie wiem za czym tęsknię

a przecież ciągle się jeszcze uśmiecham

chyba już pójdę

2011-05-03T22:34:00.002+02:00

jak ten czas dziwnie leci

jakie to wszystko dziwne

przekręcone

jakby ktoś na drugą stronę wywrócił

trzecie okrążenie

2011-04-21T00:13:00.002+02:00

alkoholiczne nasze znajomości

blisko przytulone niemal martwe

a jednak

rytmem chyba serca obijają się o żebra

niewiele wiem i rozumiem

jakiż to dziwny czas

coś pomiędzy początkiem a końcem, które w swojej przecież istocie są zwykle punktem zbiegu

może potrafię już chodzić na szpilkach?

nie wiem nawet czy leżę czy stoję

ile mam sensu w środku

jak mówić dokąd słuchać

jestem i nie ma mnie choć serce ciągle obija się o żebra

zapominam i sama staję się pamięcią

z nogą i ręką i czasem w sukience

nie wiem co powinno się stać

a co przemilczeć

przecież ciągle nie wierzę w przypadki

spod łez

2011-04-03T23:55:00.002+02:00

oczy mam ciągle zamknięte

i szukam po omacku

serce mam rozedrgane

rozproszone

wszystko mam w środku po stokroć wszystko

stąd ćwiczę się w niepamięci

dwa dni, dwa dni to aż nazbyt, by zdążyć zapomnieć

ale otworzę, otworzą mi się oczy

i będę malować obrazy

ostatnia niedziela

2011-04-03T14:48:00.002+02:00

najwyraźniej nie rozróżniam kolorów.

(szalenie delikatnie jestem dziś).

i jestem złym, złym człowiekiem

tak jakoś

chce mi się płakać

i śmiać

inwentaryzacja

2011-03-26T00:18:00.002+01:00

w głowie mi się przepaliły wszystkie bezpieczniki

w sercu mi się poprzewracało

siedzę na księżycu patrzę i oczom nie wierzę

że tak to wszystko daleko

że można czuć takie dziwności

dwanaście godzin

2011-03-22T22:33:00.003+01:00

nie mam siły ani płakać ani panikować

nie mam siły spać nie mam siły parzyć czwartej kawy

nie mam siły wyrabiać czterystu procent normy

czterech dyplomów w jednym

stosuję doraźnie

dźwięki i marzenia

po dwie kostki co kwadrans

mówię sobie kto dużo dostał ot tego się dużo wymaga

zaczynam płakać z paniki i nagle nie mam siły

ani płakać ani panikować

w całej osi czasu

to wszystko trwa co najwyżej ułamek sekundy

więc czemu tak

po co

po co nam na złość i nam na smutek

na ochotę na nieistnienie

pukam od środka pudełka z zapałkami

marzec

2011-03-19T19:04:00.002+01:00

chodziłam po lesie zbierałam marzenia zapowietrzałam się pączkami na drzewach błotem pod butami podjadałam deszcz czerwień i szaroburość jak pięknie jak pięknie nic nie pamiętam z dyplomowych zagadnień ale chciałabym ubierać się w piękne sukienki

dziś całemu światu mówię

jeszcze zobaczycie

za chwilę.

2011-03-17T22:59:00.001+01:00

Wszystko za chwilę.

Już się doczekać oficjalnie nie mogę.

spokój serc

2011-03-07T23:56:00.002+01:00

czasem to chyba jestem zakochana

w tym czy w tam

tak po prostu kocham sobie na zapas

kocham gdy zdarzy się ku temu sposobność

najczęściej dźwięki

czasem słowa.

potem patrzymy sobie w oczy dłużej, może chwilę odważniej

nie pamiętam żadnego faktu

ani zwyczajnych przypuszczeń

tracę zdolność pamięci

nie wiem o czym marzę

nawet budzę się ze zmęczenia

chwilami nie wiem

2011-02-22T21:23:00.001+01:00

czy więcej we mnie szczęścia

czy zmęczenia

z tęsknoty

2011-02-14T00:09:00.003+01:00

kaszlę gruźliczo

mówię do kotów

sprzątam i wietrzę na zmianę

taka namiastka oddechu

czekam i jestem taka sama sama

oglądam telewizję z tej samości

wycinam dyplom z godzinnymi przerwami

piszę nie wiadomo ile

wsłuchuję się w radio nadnaturalnie

nie śpiewam nie gram bo ciało ma takie kaprysy

przykrzy mi się to chorowanie

dopiero trzeci dzień

make tea not love

2011-02-09T23:26:00.003+01:00

wysłuchuję przedziwnych historii

na niektóre zamykam uszy najszczelniej

na trzy zamki z szyfrem

nie rozumiem po co miałabym wszystko słyszeć

a oni i tak swoje

jak te szczenięta

młode koty

kończą mi się drogi ucieczki

zwłaszcza od braku pomysłów i konieczności

absolutnej konieczności posiadania głowy całej

w nieprzydatnym niepotrzebnym i niezbędnym

mam chaos pomiędzy oczami

proszę zrób tu porządek

zaczaruj ten piekielny czas, co powinien, a wcale nie przerasta

przywróć mnie życiu proszę posprzątaj mnie

od stóp do głowy uporządkuj moje ja

tak czekam i czekam na ciebie

choć nie powinnam mieć czasu na czekanie.

next day

2011-01-30T10:41:00.002+01:00

znów wszystko poszło nie tak

nabieram największej wprawy świata w sianiu rozczarowań

nie potrafię

ogarnąć, zrozumieć, zdecydować

pozostać po właściwej stronie

znów wszystko poszło w drzazgi

ale ciągle nie zamierzam się poddawać.

mam chyba dużo czasu

2011-01-20T22:25:00.003+01:00

dziś ruszyło mnie sumienie

smutek rozerwał mi serce

jak bardzo nienawidzę świata, do którego jak ta ćma się łaszę

znowu zrzucam maskę uciekam do Najwyższego

nieskończony już raz

z nieskończoną pewnością

że końcem jest nieskończoność

ale musi zacząć się tu.

zamierzam

2011-01-19T15:40:00.000+01:00

jeśli tylko istnieje

punktualne czekanie.

czuję się dziś

2011-01-19T01:19:00.001+01:00

jak prawdziwa kobieta

z nad wyraz rozbudowaną emocjonalnością

tak bardzo bym chciała i nie chciała

żeby się wydarzyło i nie

przetwarzam miliardy danych

dystansuję na odległość łokcia

alfabetem Morse'a

nienajgorzej

2011-01-13T23:07:00.002+01:00

jestem jak motyl przesadnie

nie pamiętam jak się nazywam i o czym jeszcze muszę pamiętać

zbyt zmęczona na sny

wymyślam

zamyślam

wytwarzam

wszystko idzie nam inaczej

biegam i tyle wiem na pewno

że biegam

że czuje to moje wszystko

od świtu do zmierzchu

pompujemy balony

nakręcamy katarynkę

produkujemy watę cukrową i pudło na popcorn

stawiamy karuzelę

pompujemy balony

i jeszcze więcej balonów

trzy tysiące balonów

i jeszcze więcej balonów

jest dobrze

nie wycofuję się

2011-01-10T20:47:00.002+01:00

walka toczy się na otwartym zamkniętym polu

choć nic na to nie wskazuje

każda decyzja ma co najmniej ogromne znaczenie

choć mętlik mieszka mi w głowie

mam potężną broń

i potrafię się nią posługiwać

a dowódca nigdy nie pośle mnie na śmierć

już nowe

2011-01-01T21:26:00.001+01:00

jest pięknie

a będzie jeszcze lepiej

jeszcze (za)stare

2010-12-28T20:09:00.002+01:00

tworzę niebezpieczne związki

pomiędzy wirusem a alkoholem

pomiędzy mną a tym co dobre i złe

pomiędzy tym co wiem i tym, co chciałabym

zachowuję jeszcze resztki zdrowego rozsądku

(choć może mam gorączkę)

staram się wymknąć samej sobie

czyniąc to, czego nienawidzę, potem tocząc walkę na niebo i świat

bez poczucia równowagi i bezpieczeństwa

walcząc o swoje miejsce tam na górze

w równie niebezpiecznym bezruchu

oczekuję nowego

pokarpiu.

2010-12-24T22:44:00.002+01:00

nie czuję dziś żadnej magii

może i przez ten ból głowy

może przez kałuże po śniegu

może przez ciebie, gdy po raz drugi wciskam życiowy delate

(a nawet jeśli, to najmniej przez ciebie.)

uciekam w komputerowe gry

przebieram się do lustra

w myślach przebieram, w słowach

dziś przy stole zasiadło wiele trosk

choć staraliśmy się być zupełnie na miejscu

zapomniało nam się, jak wygląda wigilia

bo przy stole zasiadło wiele trosk

i jeszcze więcej absurdu, gdy

padniemy na wznak przed tobą

jeszcze jeden płatek śniegu

2010-12-20T19:40:00.002+01:00

Claude Debussy koloruje mi sny.

Wpatruję się w czerwień z bukietu.

Czuję się taka piękna, ubrana w srebro i w miłość.

A przed chwilą jeszcze było tak źle.

Cała złość jak płatek śniegu na dłoni.

Jak zupełne nic.

Jest różnie i niecierpliwie. Coraz prędzej stoję w miejscu. Coraz głośniej milczę.

Piszę piosenki, to leczy moje myśli.

Opowiadam o świecie, to chyba znaczy dojrzewam.

Chociaż zupełnie nie wiem, w którą stronę.

Zrozumiałam tylko, że już nie potrafię ubierać myśli oczywistych

nie potrzebuję wyjaśniać

zauważam tylko

i zostawiam, bo za dużo słów się wyklęło ,bezkarnie i niepotrzebnie.

I muszę uciec w końcu do siebie.

Proszę przestać mnie zatrzymywać.

pause.

2010-12-15T22:40:00.002+01:00

jestem bankrutem i mam sto lat

a jutro z rana

pojadę pociągiem

nie w szpilkach do nieba

za to do Poznania

i to jeszcze

nie koniec prezentów

23:37

2010-12-12T23:37:00.002+01:00

mam wrażenie

że dzieje się coś ważnego

jeszcze nigdy w życiu nie byłam dorosła.

wigilia.

2010-12-12T17:57:00.001+01:00

ja w takich warunkach pracować nie mogę.

moja piosnka druga

2010-12-11T13:22:00.002+01:00

są w życiu takie dni, kiedy układa się zupełnie inaczej, niż myśleć byś mógł

dobrze wiem

ktoś zjawia się znikąd, jest noc. wszystko dzieje się jak w szalonym śnie

rozglądam się wokół

bo nie nie wiem, gdzie podział się sens

dziś chciałabym o tym zapomnieć i

mam nadzieję, że już

nie spotkam cię nigdy więcej

nie usłyszę żadnego z twych słów

chociaż bywamy zabawni

ja nie potrafię tak jak ty

kłamać, udawać, wciąż bawić się w życie

zamiast normalnie żyć

tysiące masz twarzy i wszystkie pokazać mi chcesz

a mnie zupełnie nie obchodzi, skąd i co o mnie wiesz

naśmiewam się z ciebie

gdy smutek kradnie mi głos

jakbym nie była sobą, to przecież tylko jedna zwykła noc

chciałabym o tym zapomnieć

i mam nadzieję, że już nie spotkam cię

nigdy więcej

nie usłyszę żadnego z twych słów

chociaż bywamy zabawni, ja nie potrafię tak jak ty

kłamać, udawać, wciąż bawić się w życie

zamiast normalnie żyć

jeszcze przed chwilą wiedziałam, kim jestem i gdzie

przez te twoje zabawy

sama przed sobą schowałam się w siebie

nie znam zasad tej gry

i wcale nie jest bezpiecznie lecz

nie obchodzi mnie to

tworzymy wspomnienia całkiem niedorzecznie więc

dziś chciałabym o tym zapomnieć...

dziś zapominam ciebie

dziś udało mi się ciebie zapomnieć

i mam nadzieję, że już nie spotkam cię nigdy więcej

nie usłyszę żadnego z twych słów

chociaż byliśmy zabawni, ja nie potrafię tak jak ty

kłamać, udawać, wciąż bawić się w życie

zamiast zapomnieć

i żyć.

mikołaj

2010-12-05T21:21:00.001+01:00

choć marzną mi stopy

nareszcie idę pod górę

ot.

2010-12-02T22:12:00.003+01:00

przed snem tuż pod powiekami

zobaczyłam wszystkie łóżka, które kiedykolwiek w życiu na jakikolwiek czas były na moją wyłączność lub pół, ćwierć.

wszystkie podłogi, materace, karimaty, prycze, ziemie.

zaskoczyłam się

zupełnie niedorzecznie

że pamiętam doskonale

czy było od okna czy w środku, przy której ścianie, którą stronę wskazywały moje stopy

ludzi, którzy byli obok też, ale to chyba rzecz naturalna

bardziej niż rozmowy i twarze

pamiętam te dziwne posłania

najróżniejsze

w najróżniejszych miejscach

w środku lasu

w kamienicy na Krakowskim

u zakonnic w Warszawie

w pielgrzymich domach

u zielonych w kościele

w cudzym polu

przed domem sołtysa

w namiocie nieznajomego

w szkole w każdym chyba mieście

w przedszkolu w Wilnie

w hotelu w Szczecinie

(i w tym sprzed dwóch tygodni)

w szpitalach

w kamienicy na Rybnej

w kamienicy w Krakowie

w podróży

w remoncie

na strychu za miastem

pod kominkiem z trzaskającym ogniem

na drewnianym rusztowaniu

w olbrzymim domu z bernardynami

w stodole, gdzie myszy biegały po sianie

jakiekolwiek miejsce wyrasta mi z głowy

zaraz za nim kiełkuje mój tamtejszy sen

choć nie wiem zupełnie, skąd przyszły do mnie wszystkie

nabieram niejasnego przekonania na temat ważności snu

a dziś uciekłam do lasu

i tam zrozumiałam

że życie jest czekaniem

a ja kocham czekać

wieje

2010-12-02T00:29:00.001+01:00

dzieje się coś dziwnego

mam hatifnaty w głowie

miliony hatifnatów

proszę, powiedz mi o co chodzi

przecież niewinni nie muszą się tłumaczyć.

a wczora z wieczora

2010-11-29T15:12:00.002+01:00

tak bardzo za bardzo zasmucił mnie świat.

ależ to było wczoraj.

dziś moja Mama z najlepszą intuicją na świecie dzwoni do domu ot tak, bo wie, że nie jestem nigdzie indziej

jakim cudem czy prawem

pewnie kiedyś będę wiedzieć tak samo.

wsłuchuję się w dzwonki i śnieg

w Turnaua śpiewającego o betlejemskiej nocy

pomalutku

bez pośpiechu

Bzdura mruczy i opowiada mi o świecie

że jest jak jej brzuszek bialuśki

(o proszę proszę, teraz zajada mi włosy w kolorze prawie platynowego blondu, całuje mnie w szyję)

uśnijże mi uśnij albo mi urośnij

malutki podśniegowy świat

zmarzło mi serce

odmarza powoli

łzami ciepłymi z miłości

jak lukrowany piernik

(Bzdura zasypia mi na ramieniu)

Tęskno mi i nietęskno

staro i nowo

cóż znaczy świat

cóż znaczę ja

śpiewam i wtedy wiem, że jestem

kołyszę się modlitwą do snu

kołysze mnie wieczność

próbuję się w nią wtulić

i zamknąć oczy na wszystko, co smuci

wypłakać

ale w samym środku coraz cieplej i coraz bardziej rozumiem

że nie dla mnie niepokój

budzik

2010-11-23T14:52:00.002+01:00

znowu jestem kompilacją

ale myślę coraz częściej, trochę bardziej i wyciszam szum

umiem już trochę ciąć szkło

i oddycham z ulgą, że wciąż się zachwycam

tylko po prostu tutaj

jest coraz mniej czym

nie zdarzyło mi się tak jeszcze w życiu

ale czuję się ogromnie ciasno

jakbym chodziła w butach za małych o trzy numery

bo trzy to już nieznośnie.

mam tak ogromnie dość konwenansów, gdy każdy z nas wie, o co chodzi

ogromnie dość przymusu na niekonieczne

ogromne dość marnowania czasu

ogromnie dość wyolbrzymiania spraw małych i niezauważania największych

najzwyczajniej w świecie, mam dość kończenia szkoły

bo nie zdarzyło mi się tak jeszcze w życiu

żeby czuć, że powinnam być gdzie indziej.

bo tu jest tak nieznośnie niekonkretnie.

a ja wiem tylko troszkę, co chcę robić w życiu

odmierzam czas

leczę się tabletkami niecodzienności

prowadzę podwójne akta

wiem, że to ostatni moment na rezygnację

więc rezygnuję

ciekawe, dokąd to wszystko prowadzi

albo wcale nie

przecież jutro to też dzisiaj

red

2010-11-16T18:13:00.002+01:00

matematyko i wszystkie języki świata

nauczcie się we mnie

przymykam oczy raz po raz. świecie nasz

z tobą w zmowie

na trzy cztery

jakby zima szła

typowa londyńska pogoda nad miastem

Rachmaninow przytula mnie całą

każdy wieczór

herbata i słowa

coraz więcej słów

dokądkolwiek zmierzamy

trochę wstyd

2010-11-08T23:57:00.002+01:00

już nie będę grać tak głośno. zapomniałam o sąsiedzie.

a bo jedno drugie i trzecie.

a kysz.

a koty dwa.

zdałoby się zasnąć, jutro dzień, a pojutrze jeszcze więcej nie byle jaki.

od nowa się uczę pewnych rzeczy

jak pisanie na klawiaturze dziesięcioma palcami

kofeina kofeina

z kontekstu

2010-11-05T00:08:00.001+01:00

wieczorami piszę kołysanki

znów wszystko się układa

mam pył we włosach i nie pamiętam kiedy ostatni raz śmiałam się tyle

jak dobrze

tylko kot znowu pofrunął przez okno.

zimno

2010-10-25T23:20:00.002+02:00

najpierw nie dało się uśmiechnąć bardziej

potem dorzucili dwa antybiotyki i tydzień zwolnienia

kolejny osobliwy czas

luki w pamięci

wszystko bardziej nocą, zupełnie niekorzystnie.

dźwięki dźwięki dźwięki

i miliony lat ciszy

wiesz, znowu jest pełno niezwykłości

znowu czekanie myli mi się z biegiem

niecierpliwością

dokąd, kiedy i tak naprawdę po co

ale tylko chwilkę

malutką

czarny kwadrat na szarym tle

znowu przyszła jesień

nie pamiętam takiej jesieni

czekam na śnieg

żeby schować się jeszcze bardziej

przeczekać.

to tu.

2010-10-08T19:19:00.003+02:00

mój drugi kot nazwie się Guzik i będzie dziewczynką czarniutką

tęskni mi się noc

tęskni mi się prawdziwa bezsenność

zapierająca dech

że jak można zasnąć

gdy tyle świata czeka

to nic

to tym lepiej.

dziś i jutro noc posłuży do spania i jeszcze przez wiele dni, a im więcej tym lżej

coraz mniej świata zapiera dech

coraz większy świat wciąga jak największa czarna dziura

jest ciągle pięknie

i jeszcze więcej dźwięków.

2010-09-17T00:10:00.002+02:00

smutek się skończył.

dużo nie rozumiem, to znaczy tak po troszeńku wszystkiego.

chowam się w najmniejszych z malutkich radości.

przeżywam kawałeczki przeszłości, nadziewane czekoladki

uśmiech na korytarzu, promyczek słońca w oknie

sekundy Bożej obecności

wszystko, co się zaczyna

jest jeszcze ciut za bardzo chciałabym.

end.

2010-08-30T21:40:00.001+02:00

wyfrunęłam na sam szczyt.

spadłam na samo dno.

podniosłam się na równe nogi.

teraz tylko czekam aż smutek się skończy.

nietrzeźwość

2010-08-10T23:23:00.002+02:00

po trzy razy butelka mówię od rzeczy i prawdziwe smutki wychodzą ze mnie na zewnątrz kołyszą się kołaczą do serc do brzuchów i myśli

koniec udawanek przebieranek

należę do życia do którego nie należę

obijam się odbijam

nie wiem nie wiem nie wiem nie wiem

nie wiem nigdzie i nic

nie jestem sobą

nie jestem swoim wyobrażeniem

swoim wrażeniem

nie jestem

zataczam się od nietrzeźwości na wiatr rzucam słowa

mam w sobie pustkę nie do określenia

mam w sobie siebie nie do przewidzenia

nie mam siły bardziej płakać

nie mam siły więcej szukać

nie mam siły znowu wstać

aż przyjdzie jutro pełne blasku i jesieni

popatrzę jak nigdy zobaczę jak nigdzie i stanę się

tym kim zawsze chciałam być

z tym z kim zawsze chciałam być

choć kurewsko boli to wszystko dziś

znów

2010-08-09T00:34:00.002+02:00

lubię być sama

w domu wiele dni pod rząd od świtu do zmierzchu.

zapominać i ogarniać.

im bardziej układam się w sobie, tym bardziej straszę na zewnątrz

tak naprawdę nic z tego.

połamana rozsypana zniszczona i spokojna

ile zła trzeba wyrządzić, żeby przestać

jak bardzo się pokrzywdzić, żeby wstać już na zawsze?

topię smutki w pianinie, nocami sprzątam i płaczę

we dnie czytam myślę palę i uciekam

dokądkolwiek przed nieokreślonym

tęsknię za niewidzialnym

o jak bardzo

jak bardzo lubię by sama

jak bardzo nie lubię

samotności

02:28

2010-07-29T02:21:00.003+02:00

zdawałoby się, że świat się roztrzaskał. o podłogę czy też kant nosa, to dziś już nevermind.

zastawiłam na siebie całkiem udaną pułapkę.

cóż więc pozostało?

płaczę i uderzam w klawisze pianina. oglądam dziwne filmy, czytam Sherlocka Holmesa

zawsze znajdzie się coś do roboty

choćby nawet najbardziej nie na miejscu.

nie mam pojęcia, dlaczego tu jestem. lecz

od przeszło trzydziestu dni nie potrafię sobie odpowiedzieć na jedno drobne pytanie

-skąd bierze się smutek?

hej hej hej

2010-06-27T00:35:00.000+02:00

mimo wszystko-nie przestałam być niepoważna

uspr.

2010-06-26T23:59:00.002+02:00

Ostatni czas był dla mnie wybitnie niepiśmienny i takim prawdopodobnie pozostanie, bowiem obecne moje zajęcia uznaję za wiele szlachetniejsze nad miernie udane próby mierzenia słowami rzeczywistości. A i to czym się trudzę, uważam z pewnej strony za pożałowania godne, gdyż nie przekraczam ani o nanometr rzeczy kiedyś poznanej i wcześniej wymyślonej.

Powtarzam więc (wtórnie), iż w sztuce wszystko już zostało popełnione, a moja osobista kulturowa identyfikacja jest żadna, ponieważ nasza współczesna rzeczywistość nie kieruje się absolutnie żadną myślą ani wartością, a co za tym, w sposób zupełnie nieskomplikowany, idzie-nie odpowiada jej żadna definicja artystyczna. Nie ma caravaggionizmu albo realizmu albo koloryzmu albo akademickiego ujęcia tematu-jest wszystko razem. Od prehistorii po lata 60-te ubiegłego wieku. Sztuka wyczerpała się absolutnie, tak samo jak staruszek świat. Dopóki ograniczają nas zmysły, będziemy przeżywać kolejne końce zjawisk i systemów, o których przypuszczaliśmy przez całe tysiąclecia, iż są nieskończone.

Minione tygodnie w pewnym stopniu uczyniły mnie pesymistką, w pewnym zaś skrystalizowały moje poglądy. Nie ma komu i czemu służyć na tym świecie, porzucam zatem służbę ziemskim zwierzchnościom i celuję w świat przyszły. Zdecydowanie wolę skupić się na Jezusie i pracować wyłącznie na Jego chwałę, niż z każdym kolejnym sukcesem własnego ego topić się w bezsilności i ograniczeniach nie tylko własnego ciała, lecz także własnej tożsamości, kraju, środowiska, szeroko pojętej sztuki... O naiwny motłochu, zrozummy wreszcie, że dokądkolwiek mówić i myśleć będziemy człowiekiem, do tego miejsca każdy czyn i postawa będą niedoskonałe, powtarzalne i nietrwałe!

Z drugiej strony, mimo wielkiej idei, babram się ciągle jak dziecię we własnej emocjonalności. Przeżywam maleńki kryzys związany z ogromnym rozdarciem wnętrza: najwyraźniej jak tylko można definiuję, kim jestem i znakomicie odnajduję własną tożsamość w całej historii ludzkości, a w samym środku tej mojej identyfikacji ciągle rozglądam się dookoła i pytam bez sensu, czy aby decyzje, które podjęłam na wieczność nie są tylko dodatkiem czy urojeniem, co jest przecież absolutnym absurdem.

Zwyczajnie jestem i nie jestem. Wiem i nie wiem. Czuję i nie czuję.

Jak trzcina kołysana wiatrem. Albo po prostu jak człowiek.

Przewrotne jest życie i jego rozmaite duchy rzucające cień wątpliwości na każdą sekundę bytu.

Ale to, co najważniejsze, to uczyć się do samego końca. I nie ustawać w byciu ciągle lepszym i lepszym, żeby w ostatnim momencie nareszcie zrozumieć własną niedoskonałość.

Tymczasem znikam na miesiąc, a razem ze mną farby, tektury i robocze spodnie. Trzeba cokolwiek potrafić, ażeby móc się odezwać, a tym bardziej milczeć.

nauczka

2010-06-10T23:51:00.003+02:00

od samego rana przemierzam rzesze obrazów twarzy nazwisk wspomnień

jeden jedyny barok europejskiej kultury

zakochuję się coraz bardziej.

kto w naszych czasach pozwoliłby sobie na życie z malarstwa...?

opinie całego otoczenia i moje wewnętrzne osobiste przekonania stawiają mnie gdzieś pomiędzy osobnymi sobie hermetycznymi światami ze nieokreśloną, aczkolwiek najwyraźniej wyraźną granicą. w grę nie wchodzi żadne "mieć", waham się pomiędzy "być" a "być".

świat trochę bardziej niż zwykle obdziera mnie ze złudzeń, które z największym uporem staram się w sobie pielęgnować.

to w co wierzę przecież nigdy nie było złudzeniem.

zmęczenie podkrada mi trzeźwość myśli. oscyluję wokół marzeń. a może tylko celi. wytyczam sobie kroki. każdego dnia staram się pamiętać, o co mi właściwie chodzi, żeby nie zasypiać ze smutkiem.

smutek już trochę myli mi się ze zmęczeniem.

tak naprawdę to zupełnie nie wiem o co w tym świecie chodzi.

wiem tylko na czym mi zależy.

to tak jakby rzeczywistość miała swoje prawa,

a ja swoją rzeczywistość.

to tu to tam

2010-06-03T01:22:00.002+02:00

jakbyśmy uciekali.

szukam nie tego świata

ale tutaj ciągle jest coś do zrobienia.

na zawsze tutaj

czy tam też-

to byłoby piękne, móc pracować po śmierci.

Dziecko schody i zegar

uliczne latarnie

malarze wszelkich nazwisk.

Kto by pomyślał.

2010-05-28T00:02:00.002+02:00

ulepiona z nieskończoności-stanowię całość.

skończoną i nieskończoną w swojej istocie.

cała składam się z dźwięków położonych plamami na płótnie.

błękit odpowiada pomarańczy fiolet żółci

jak dominanta septymowa w trzecim przewrocie ze swoim rozwiązaniem.

jest tak wiele i niewiele mnie we mnie

jakby ktoś rwał mnie na pół

a ja z jednakową siłą stawiam opór i rozpadam na dwie równe części.

tracę pojmowanie, jakąkolwiek percepcję

chcę płakać a potem wyśmiać płakanie

zapalam papierosa i to, co czuję do siebie

to wypadkowa strachu i niepewności

tak nierealne staje się to, co wyznaję

moja wiara jest jakby ktoś opowiadał baśń

na starym fotelu bujanym

takie życie można nazwać jedynie pomiędzy

choć wiem, że to tylko moment

chwila prawdy, może próby

nie mogę się odpędzić od nieskończoności.

dopakuj wypakuj

2010-05-17T01:34:00.003+02:00

lubię wyjeżdżać

lubię być daleko

najbardziej

to w pociągu wystawiać głowę przez okno i słuchać wiatru przez twarz.

nowe rzeczy dzieją się ciągle

chyba nigdy nie będę mogła powiedzieć, że coś już za mną

przecież wszystko jeszcze po tej stronie, która przed

choć wydaje się, że za jest już nieskończoność

to niewypowiedzianie piękne

jak dźwięk ślizgający się na krawędzi nasyconej zimnej zieleni i szkarłatu.

albo żółć przecinająca turkus, tak wiesz.

majtkuję sobie i pakuję wszystko o czym pamiętam, żeby spakować

okrągły tydzień zamalowywania rzeczywistości

oj, podzieje się.

zmieniłam zdanie

2010-05-14T23:49:00.003+02:00

nie będę sobie zawracać głowy płciami i widzimisięwiosną.

mam dużo farby i dużo przestrzeni

do namalowania

zamalowania

wymalowania

zamierzam.

na co komu miłostki, błahostki, durne bajdury.

Dokądkolwiek sięga droga tutaj, pójdę do samego końca. To najlepsze życie, jakie mam. Burza ściera dźwięki z chmur. Czuję, że rosnę. Że każdy dzień różni mnie od poprzedniego.

Jestem atomem. Ale stanowię część wielkiej materii. Nieskończoności.

Zmienia się w środku i na zewnątrz też.

Jedyne, czego mogłabym chcieć

to móc jeszcze bardziej kochać.

maj?

2010-05-08T13:12:00.003+02:00

.wiesz, wyobraziłam sobie

.że świat to ogromna pustynia

.ludzie umierają z pragnienia

.i tylko ja mam wodę.

Czystą pyszną wodę, w nieskończonej ilości, może nawet studnię, jedyną na świecie.

I bardzo chcę, żeby każdy mógł się z niej napić.

Mijają mnie ludzie, setki, tysiące, miliony, mijają mnie wszyscy ludzie świata

i umierają z pragnienia.

Krzyczę do nich

."hej, mam wodę! hej, napijcie się, przeżyjecie! hej, nie ma nigdzie indziej wody! jest za darmo, tylko dla was, chcę, żebyście żyli!".

.i niektórzy idą do mnie wołając "woda! woda!" i w połowie drogi zawracają, mówiąc "ee, na pewno nie. nikt nie ma wody"

.a inni zamykają oczy, gdy mnie mijają

.kolejni podchodzą do mnie i mówią "umieram! jeśli zaraz się czegoś nie napiję, umrę!"

Podstawiam im wiadro wody pod usta i mówię "pij!", a oni zamiast pić patrzą mi w twarz i mówią "jeśli zaraz się nie napiję, umrę!" Oblewam ich wodą, mówiąc "masz, to wszystko dla ciebie!", znowu słyszę "umieram! muszę się napić!" i zupełnie nie rozumiem o co im chodzi...

.następni przebiegają obok mnie, przypominając szkielety oblepione piaskiem, i rzucają przez ramię "masz wodę? spoko, wrócę, jak już będę umierać, może się przyda!"

A ja płaczę, płaczę ogromnie, bo ja mam dla nich życie, a oni nie chcą go przyjąć, choć jest całkowicie za darmo i w nieskończonej ilości!

.ale są też tacy, którzy przychodzą, piją ile tylko mogą, a potem biorą ogromne wiadra i niosą wszystkim, których spotkają i często czują się jak ja, ale dają mi radość, bo sami zostają przy życiu.

ludzie na moich oczach umierają codziennie, to kroi mi serce, gdy patrzę na ich wysuszone twarze, pomarszczoną skórę, nogi niezdolne do chodzenia, stojąc w odległości co najwyżej jednego kroku i wyciągając do nich kubki, wiadra, wanny wody. Niektórzy umierając patrzą mi z nienawiścią w oczy i skrajnie wyczerpani szepczą"nie chcę wody od ciebie!"

Ale dopóki żyją, dopóki tylko mogą przyjąć to, co dla nich mam, będę stać i wołać, i posyłać z wiadrami tych, którzy zechcą mi pomóc, będę ich ścigać i biec do nich z wodą, choćby mnie nienawidzili, bo ich życie jest dla mnie najważniejsze.

.wiesz, wyobraziłam sobie

.że tak właśnie czuje się Jezus.

wyprucie na sto dwa

2010-04-16T21:58:00.003+02:00

Gaba Kulka ratuje skołataną głowę moją.

Nie obiecuję sobie już nic i oczekuję nawet niewiele, może prawie nic.

Siedemnaście i siedemnaście, dwadzieścia z czternastką, trzydzieści cztery.

Zmęczenie nie pozwala mi zasnąć.

Mydłem z dłoni starłam już pocałunek. Piękni szaleńcy pracują w IPNie. Piasek pod powiekami już męczy. Nawet nie chce mi się ukrywać w makijażach. Farba do włosów załapała o co chodzi. Krupnik gryzie moje stopy. Czuję się staro, bo czas nigdy nie znikał tak szybko. Czuję, że jakoś za chwilę obudzę się po drugiej stronie lustra.

Nie robię nawet nic mądrego.

Jedyny taki wieczór w tygodniu.

Jak dobrze, że piątek jest tylko raz.

dziś

2010-04-01T12:04:00.003+02:00

Dziś trudno mi stwierdzić, czy w ogóle mam jakieś marzenia.

Nie muszę nawet marzyć, żeby spełniało się to, czego najbardziej pragnę.

Życie przecież nie może być aż tak piękne.

Wiatr uderza o twarze, słońce uderza o wiatr. Zieleń jest przejmująca, przejmująca jest żółć i wszelkie odmiany brązu, przejmująca jest wiosna w kolorach jesieni, jakby świat nagle stracił poczucie rzeczywistości. Wiatr uderza o twarze i rozpryskuje się deszczem na klatkach schodowych ptaków. Nie da się myśleć ani wypowiedzieć. Wiatr uderza o twarze, jest ciepły i jasny, jakby lato postanowiło wetknąć głowę w nie swoje trawy. Dźwięk. Miliony dźwięków stapiają się w ciszę. Nie da się nawet wsłuchać w zachwyt. Jest jest i coraz bardziej jest. Nie da się już pamiętać, wiatr jeszcze uderza o twarze.

Czas płynie, trochę tak jak ja.

Chciałabym być dobrym człowiekiem.

Dziś jakoś nie mogę się pozbierać.

Czekam.

Zdaje mi się, że życie jest równoważne z czekaniem.

Nie rozumiem.

Kurczowo trzymam się myśli

że szarość to tylko kłamstwo.

2010-03-17T19:36:00.003+01:00

przerzucam, rozrzucam

jakbym nagle miała czas

jakkolwiek

to chyba złudzenie.

herbata fotografia muzyka

świat cały dźwięk

tyle jeszcze do ogarnięcia jak szybko mija żyć tutaj

mam chęć uszyć sobie sukienkę

jak zawsze.

biel.

2010-03-14T23:03:00.002+01:00

uchylam okno.

przytulam się do szyby.

wdycham zapach śniegu

jakby był najbliższym mężczyzną, pierwszym i ostatnim, co rozpoznaje się zwykle przecież w tym właśnie ułamku sekundy

będę za nim tęsknić.

będę tęsknić za tą znienawidzoną bielą, która za każdym razem rzuca mnie na kolana z zachwytu.

za każdym razem nowa.

za każdym razem czysta.

nietknięta niczym, co ludzkie

nieskończenie mniej doskonała od swojego Stwórcy

będę tęsknić za zatrzymaniem przed samymi schodami, żeby tylko spojrzeć w stronę lasu

i jeszcze raz

i następny

bo to tak absolutnie niemożliwe, żeby przeżyć tyle piękna

będę tęsknić za śniegiem, tak jak tęsknię za dzisiaj

za obecnością.

tym i tylko właśnie tym uśmiechem

tym i żadnym innym spojrzeniem

tym i jedynym oczekiwanym słowem

za całymi latami świetlnymi nas wzdłuż i wszerz

gdy rośniemy ciągle tacy sami.

zwycięstwo

2010-03-10T19:58:00.002+01:00

w teorii wszystko wygląda pięknie.

dziś chyba pierwszy raz naprawdę zrozumiałam, kto jest księciem tego świata.

aż zadziwiające, że w teorii książę jest synem króla.

czasem nagle traci się wszystko

o, kochana

to tylko przycinanie gałęzi

jesteś ciągle najgłupszym dzieciakiem.

louis

2010-03-08T20:13:00.002+01:00

Od pewnego mężczyzny otrzymałam dziś niedługą wiadomość:

Życzę Ci abyś odnalazła w ciszy swoje myśli i marzenia, w bliskich Ci osobach siłę i piękno stworzenia, w otaczającym świecie radość istnienia, w kolorach, smakach i zapachach, wielkość natchnienia, a w sobie miłość.

Abstrahując nawet od niesamowitej radości, którą ze sobą przyniosły te słowa (zadziwiające), zorientowałam się, że od niepamiętamjakdługo nie słuchałam życzeń, które nie zaskoczyły mnie nagłym olśnieniem "przecież tak właśnie jest!" Chyba ktoś maczał w tym palce.

Poza tym, płynę. Mało śpię ostatnio jak na swoje wyrafinowane potrzeby i znowu piję kawę. Litrami. Zdecydowanie za długo moje oczy pochłaniają komputerowy ekran, ale dla odmiany zajmuje mnie praktycznie wyłącznie work work work.

A żyć się uczę jak.

Kocham uczyć się miłości.

Jadę autobusem, chodzę, płynę.

Już nie po szyję, już po sam sufit.

To chyba znaczy, wzwyż.

Żadne ciało nie ma znaczenia i żadna osoba w ciele.

Jestem ja i wieczność.

Ja i ja.

Ja i coraz mniej mnie.

Oby wzwyż.

jak to miało być

2010-03-03T18:47:00.002+01:00

Czy to, co dzieje się w twoim życiu teraz

to kropka czy przecinek...?

Śnieżną biel przypłacam migreną.

Jak pięknie jest (!)

Rzeczywistość mi tworzy to, co niewidzialne.

Tylko jakoś ciągle zupełnie za mało.

Zalewam herbatę wrzątkiem. Zasypuję cukrem. Nigdy nie jest zwyczajnie, nie jest nawet jak zwykle. Codziennie jestem kimś innym. To po troszku tworzy problemy za zrozumieniem. Ale to nie dla mnie. Chodzę w miłości. Oddycham dźwiękiem. Ciągle jakoś zupełnie za mało.

słyszałeś kiedyś, że w każdym momencie naszego życia toczy się walka pomiędzy życiem a śmiercią?

to bardzo interesująca walka. o całkiem niezłą stawkę.

Więcej, więcej, więcej Ciebie.

Naucz mnie, jak być jak Ty.

Wanilia i czas.

2010-02-28T21:56:00.002+01:00

Jedynym punktem czasoprzestrzeni, w którym się znajduję jest

wieczność.

A jedynym miejscem, w którym przebywam na stałe jest

królestwo.

Dzieją się rzeczy, które nigdy nie miały prawa bytu. Pojmuję skrawki tajemnic nieba, wychodzę na przestrzeń, która zdaje się być kruchym lodem, może pustynią, na pewno polem walki, a może i miejscem odpocznienia.

Nie wiem, skądokąd.

Nie wiem nawet jakim prawem.

Jedyne co wiem, że nie ma odwrotu.

w o l n o ś ć

naczynie. wiatr. pełnia. prawda.

Mężczyzna, który widzi anioły.

Tu, gdzie jestem, ciągle płaczę ze szczęścia.

Anioły są wysokie i zupełnie dziwne.

Zaczynam cokolwiek rozumieć, co jedynie znaczy, że to ciągle początek.

Wstaję, tańczę.

Bóg nie jest zależny od czasu.

To, w czym żyjemy, jest ponadnaturalne. Wyciągnij rękę, przyjmij.

Cuda są aż nazbyt oczywiste.

kawałek Korczaka z ogórkiem

2010-02-10T16:04:00.002+01:00

Nie takie ważne, żeby człowiek dużo wiedział, ale żeby dobrze wiedział,

nie żeby umiał na pamięć, a żeby rozumiał,

nie żeby go wszystko troszkę obchodziło, a żeby go coś naprawdę zajmowało.

przed ósmą.

2010-01-28T19:23:00.002+01:00

zmęczenie ściera mi twarz jak chlebowa gumka.

Nogi Ikara wystające z kubła plasteliny ćmią pomiędzy jednym mrugnięciem a drugim niczym Budda w stroju płetwonurka, tak z cyklu uroczeconie.

Słucham wyłącznie Amstronga, gubię się w krainie czarów Alicji, to też moja kraina i mój sen i mój sok malinowy.

St. James Infimary. Kto nie słuchał, ten śpi.

Na zewnętrzu niezwykły kalejdoskop, tu barwy tam, niczym ciemny granat uderza mnie w twarz udręka, różowa plama pomyłek, złociste decyzje donikąd prowadzące. Umierałabym z pewnością po stokroć, gdyby wewnątrz moje nie żyło najpierwej królestwem. W pokoju i pewności. To tak wielki cud, że miałabym ochotę krzyczeć z radości, gdyby ktoś tylko pędzelkiem z syntetycznym włosiem wymiótł z powiek za mało snu i za dużo zimy.

Nie ma potrzeby krzyczeć.

Nie ma potrzeby euforii.

Nie ma potrzeby planować.

Tak dobrze wiedzieć, po co.

2010-01-24T20:29:00.003+01:00

przed chwilą dotknęła mnie przedziwna świadomość.

pamiętasz pewnie swoje dzieciństwo, lepiej lub gorzej, ale pewnie przypominasz sobie rodzaj szczególnej rangi, którą stanowiła dorosłość.

dorosłość była bez strachu i zawahania. tata nie bał się wstać, gdy było ciemno, mama wiedziała, kiedy makaron można uznać za ugotowany. dorośli wiedzieli wszystko. wychowawczyni z podstawówki prowadziła odważnie całą grupę. gdyby zniknęła, zapanowałby chaos.

przed chwilą zrozumiałam, że dorosły ma w głowie dokładnie te same lęki i niepewności, te same wahania, zmieniają się tylko sytuacje, którym podlega. tak jak uczymy się, że makaron trzeba wyjąć z wody gdy jest miękki i już nie zgrzyta przy nadgryzaniu, uczymy się prawdy na temat ludzi zjawisk i miejsc poprzez doświadczanie. i świadectwa. w końcu słyszymy, widzimy, czytamy.

wiem, że to oczywiste. ale zawsze w mojej głowie było przeświadczenie jakiejś dorosłości, która istnieje nade mną, ślepe zaufanie w ludzi, którzy z pewnością nie dzielą mojego strachu, są wolni od codziennych lęków, absurdalnych błędów, beznadziei, nagłych frustracji.

Kilka minut temu pojęłam, że w moim życiu nic nigdy nie ulegnie zmianie, jeśli ja w tym momencie i natychmiast nie wezmę dorosłości we własne ręce. Wyłącznie na własną odpowiedzialność.

Co do spraw ważniejszych, postanawiam głosić Królestwo. W końcu dno niego należę.

Rzeczywistość jest sprawą ducha.

ja mój kot i żółte wiaderko

2010-01-18T21:48:00.003+01:00

to wcale nie jest tak, że boję się starości

zupełnie nie, przemijanie jest miękkie. jak kot zwinięty w biały kłębek na kolanach

ale boję się, zwłaszcza dziś, że coś mi umknie.

boję się, że wymknie mi się z rąk to ulotne szaleństwo, które wprawa życie w ruch, zostawia bruzdy w twarzy i zgrubienia dłoni.

boję się, że za nieskończoną liczbę lat nie otworzę oczu, gdy zdam sobie sprawę z jakości wszystkich minionych chwil

że zapomnę o każdym uśmiechu i każdej euforii, że wszystko co najlepsze w moim życiu wydarzyło się przez pierwsze siedemnaście lat, a całe potem było tylko uciekaniem. od odpowiedzialności, nowości, nieprzewidywalności. boję się ogromnie, że nagle opuszczą mnie wszyscy tak zwani nienormalni, że wzgardzą mną wszyscy, którzy mogliby wskazać mi drogę. boję się, że zostanę sama, pogrążona w przenikaniu do przeciętności. wszystkie wielkie marzenia obrócą się w przeszłe idee, a każde zwycięstwo zmaleje do rangi uśmiechu losu.

bez sensu się boję.

po drugiej stronie strachu stoi to wszystko, za czym tęsknię. beztroska radość z niemuszenia, czarny eliptyczny czas. słowa i drobne gesty. ludzie, ludzie jak rzeka. na wyciągnięcie snu. wszystkie niekochane dzieci i każdy smutek do rozwiania.

nigdy nie poznam smaku nudy, tylko proszę, wykrzycz mi to prosto w twarz.

absurdalnie

wiesz

taki strach gdy wszystko jest najlepiej jak może być

że za nieskończoność lat

obudzę się nieszczęśliwa

że to wszystko, co było, było tylko złudzeniem

i że nic w życiu nie zrobiłam

Absurdalność mija, gdy przypominam sobie, po co.

ja się utulam w strachu

już się nie boję

dopóki każda sekunda istnienia ma sens

my też go mamy

mamy najpełniej

bo każda chwila jest cudowna w swojej nieskończonej niepowtarzalności

Strach odpłynął. Już wiem. Już pamiętam. Że dopóki żyję, zamiast trwać w śmierci.

nie będę się bać nikogo i niczego.

nawet siebie.

Kofeina.

2010-01-12T19:57:00.002+01:00

Oglądam fotografie, na których nie rozpoznaję własnego odbicia. Chłonę pustkę wychodzącą przez oczy i absurdalnie ostre rysy twarzy. Wiem, które to życie, wiem, że już jestem bezpieczna, ale nie potrafię opanować smutku, który ogarnia mnie na widok tamtej istotki, której ból wylewa się przez skórę. Nie potrafię, bo skóry najbliższych mi ludzi są tak samo wyciosane niewolnictwem i rozpaczą. Szaleństwem płynącym po policzkach. Tak, podobam się sobie, przecież to piękne ciało, chodzący obraz osobliwości. Wymarzonej, wykreowanej, i za nic na świecie nie chciałabym do niego wrócić.

Widzę siebie w czasie. Czas ma kształt placka. Nie pnie się w górę ani w dół, lecz rozciąga wszerz, jakby wieczne teraz. Widzę decyzje jako zmianę wyglądu człowieka, nie czasoprzestrzeni. Zdaje się, że to nie lata nas kształtują, ale wybory.

Kiedyś powrócę jako szczupła postać z burzą ognistych loków, tymczasem wpisuję się raczej w prostokąt bez ani jednej spirali. Na wiosnę zrzucę zimowe ciało, a na lato zetnę się na zapałkę. Albo nie, czy cokolwiek poza celem ma znaczenie?

Koniec przerwy. Wracam do projektowania o nieskończonej potędze i nadwyrężania własnych ambicji. Kto nie pracuje, niech nie je.

Ale obawiam się, że ciało mi kiedyś wypomni te hektolitry kawy.

Niech się stanie światłość

2010-01-10T15:20:00.002+01:00

Odkąd moje TAK objęło wieczność

a moje NIE zbiło ciało z piedestału

nieustannie oglądam owoce pracy, która się dzieje we mnie i mną.

Czasem nie wytrzymuję. Wtedy płaczę ze szczęścia.

To wszystko jest jak wieczny cud, który zamiast przemijać, nieustannie się spełnia.

Ja i Ty jesteśmy tym cudem. Żyć od pierwszej do ostatniej sekundy odmienione w każdej liczbie i osobie. Bez jakiegokolwiek przypadku.

Zajmuję się obecnie oczyszczaniem mojego wewnątrz, zdobywaniem wiedzy, pracą pracą i pracą, czekaniem na nowego kota i zachwytem ponad wszystko.

Zrzuciłam włosy z głowy. Kobieta każdą zmianę w swoim życiu zaczyna od ścięcia włosów.

Wielkie zaczyna się trwa i trwa.

Znowu nastało teraz. Znowu wróciłam do źródła, i tym razem nie dam się pokonać.

Od tego co było i co będzie

o stokroć ważniejsze jest, co jest. W nas.

i jeszcze

2010-01-01T17:03:00.002+01:00

Nie jestem wszystkim, czym mogłam być.

Nie jestem też wszystkim, czym być mogę.

Jestem wszystkim tym, czym jestem.

Tak właśnie działa mój Bóg.

Alkimja

2010-01-01T15:28:00.004+01:00

Mam w zanadrzu jeszcze wiele ciekawych opowieści na swój temat.

Ale.

Istota tkwi jak najbardziej pomiędzy słowami.

A najwięcej w naszym śmiechu grzmiącym nad wszelkimi demonami, potężniejszym od całego świata, razem z jego cierpieniem.

Nowy rok spada sennie.

Śnieg kojarzy mi się ze śmiercią. Spływa bezlitośnie biały, czysty, za każdym razem nowszy i jeszcze świeższy od poprzedniego. Bezszelestny.

Wyobrażasz sobie dźwięk spadającego śniegu?

Delikatny, mikromilimetrowy stukot białego płatka uderzającego o płytę chodnika?

Mięciutki szelest, jakim kolejna gwiazdka z nieskończoności przesuwa się na powierzchni białego pagórka?

Mam kieszenie wypchane marzeniami.

A moje teraz to wielka złota kula. W głowie absolutne niedowiary.

Ludzie, których szukałam tyle lat poczekali na mnie i już wiem, co dalej. A bo się tylko wydaje. A niech się i wydaje, ale idę przed siebie.

Jeśli ten rok będzie choćby odrobinę szczęśliwszy od poprzedniego, to stanę na głowie z przesytu.

oddychając.

2009-12-27T21:49:00.002+01:00

to, co się dzieje, jest niewytłumaczalne.

jestem we mgle. moje poznanie to dotykanie po omacku.

tyle jeszcze błądzenia przede mną. a ja chcę błądzić.

błądzić po to, by słyszeć, widzieć i rozpoznawać, aż w końcu, głosić.

walczę o to, co nowe.

wydaje mi się, że cokolwiek już przeszłam, jednak wiem, wiem zupełnie, że jeszcze wszystko przede mną. to, co czeka mnie teraz to praca.

praca i poszukiwanie.

błądzenie i nauka.

znalazłam swojego mistrza.

całą treścią mojego żyć musi być naśladować.

zobaczysz, nie poddam się. nigdy.

a na ziemi pokój

2009-12-20T21:41:00.002+01:00

Niesamowite. Dziś piorunem kulistym przeszyła mnie myśl, żeby zacząć znów zostawiać słowa po kątach i oto znalazło się natychmiast potwierdzenie pod postem niżej, dziękuję!

Żyć jest tak bardzo, najbardziej na świecie. Trzy wykrzykniki uśmiech. Mam takie cuda dookoła, takie cuda w sobie i na zewnątrz, że śmieję się ludziom w twarz. Śmieję się do luster, śmieję się do ludzi, którzy absurdalnie nieobcy, na wyciągnięcie ręki.

Mam w sobie niecierpliwość, która każe mi budzić się gwałtownie i biec. Do początku dnia, do jego kulminacji i końca. Każdy poranek pędzi ku nocy a każda noc nie może się doczekać świtu. Byle nie ustawać, byle się nie oglądać i w każdej chwili być gotowym na nowy początek.

I mam w sobie jeszcze pewność, natarczywą i wręcz odczuwalną, że będzie lepiej, coraz bardziej do góry, coraz dalej. Że świat, tak właśnie, świat, spadając w dół, jednocześnie pnie się do góry. Absurdalia.

W złotej kuli mieści się cały mój świat.

Maluję dźwięki błękitem szkarłatnym. Rosnę i maleję w sobie i poza sobą.

Corazbardziej.

Już wiem, co znaczyło to niepoprawne 'odpoczynkiem jest zmiana zajęcia'.

I o co chodziło z tym, że 'Boga należy bronić w sobie a nie na zewnątrz'.

Wyplatam światłem nową rzeczywistość. To wszystko tutaj, nieważne, nieważne, nieważne.

Nareszcie rodzę się razem z Bogiem z Betlejemu.

Moje ciało ucieka. Moja dusza woła.

Wszystko zaczyna się na nowo.

Wszystko na nowo trwa.

Każda sekunda budzi się i umiera tylko po to, by stanowić niepowtarzalność.

Oddycham.

Jestem.

pamiętasz?

2009-10-18T22:02:00.002+02:00

dwanaście miesięcy temu też był październik.

z pewnością był także wieczór, może nie tak zimny. myśli nieskładne albo tylko nieogarnięte.

papieros kawa cukier

inne używki

żeby cokolwiek pamiętać, trzeba przestać iść. a ja chyba wolę biec. nie, żeby przed czymś uciekać. właśnie w tym nawet rzecz, żeby do czegoś.

coraz mniej mam ochotę pisać o swoim życiu. a może właśnie coraz bardziej. kto ich tam wie. te włóczki i inne dziwne.

od zeszłego października zdążyłam schudnąć i przytyć osiem kilo. zmienić kolor włosów przynajmniej sześć razy. zapleść i ściąć dready. odkochać się i prawie zakochać ponownie. bardzo na szczęście prawie.

odeszłam i wróciłam.

znalazłam i zgubiłam.

zaczynałam i zaczynam.

nie wiem, skąd mnie naszło na takie refleksyje na tematy przeszłościowe, ale czuję w sobie jakąś potrzebę podsumowania roku. choć niby bez powodu. przecież li październik, nie styczeń nawet. nie mam żadnego argumentu na rozpamiętywanie minionego roku, poza tym, że czuję w sobie jakiś początek, a może tylko koniec.

więc czas już najwyższy pogłaskać kota, przytulić się do poduszki i oddać wszystkie sprawy w ręce kogoś, kto potrafi nimi zarządzać. i rozsądnie dawkować cierpienie, które bynajmniej nie uszlachetnia, li jedynie uświadamia, i to za to takie uświadamianie dziękuję zza góry.

2009-09-22T20:25:00.002+02:00

Kawałkiem wymiętego mięsa.

Ogarnia mnie jakiś labirynt, ni to słów, ludzi, obrazów, burzy mi się to wszystko, drabina do nieba, burzy mi się, stawia od nowa, jakby coś, jakby właśnie cokolwiek, jakby stało się coś nieogarniętego, wyrasta ze mnie drzewo!

Jest drzewo jest liść.

jak jesienią się

się

opada jak liść się liść

zmieniają kolory a mnie w środku jakby ubyło, jakby nagle trzask, balonik pękł, rodzi się nowy człowiek

ale długo

długo

ten poród za długo już trwa już się męczę się męczy ja męczę we własnym sosie oczekiwania.

oczekiwań.

odszczekiwań.

udawania,że się jest całkiem naturalnie, gdy się tylko udaje, że się potrafi zakryć to przerażające

puste miejsce w środku.

pustostan, który każe odkryć, że tak naprawdę

nie wiem

nie mam pojęcia

nic a nic

kim jestem

kim będę

kim chcę być

i co jest (do cholery) najważniejsze.

Przypatruję się temu łagodnie. Może tylko piję więcej kawy. Więcej kawy, już bez mleka, bardzo, bardzo słodkiej. Może tylko palę trochę więcej, czasem z innych powodów. Może trochę mniej rozumiem, ale to naturalne.

A jak tylko narodzę się na nowo. Udam, że wahanie wcale nie istniało. Że pępowina, to tak naprawdę niepotrzebny kawałek organizmu. I że pierwszy krzyk nie ma żadnego związku z bólem.

coś jak protest-post.

2009-09-20T18:30:00.003+02:00

Dziś od rana faszeruję się świadomością. Przede wszystkim, ekologiczną, zmotywowana najbardziej aktualnym tematem prac na reklamę.

I może plusem jest kilka pomysłów na eko-plakat, ale bilans dnia nie należy do najkorzystniejszych. Bowiem, w kwestiach ekologiczno-humanitarnych, problemów jest nieraz więcej od jakichkolwiek podejmowanych działań, a rozwiązań dla nich, najzwyczajniej w świecie, brakuje. Przykład najnowszy: zmotywowana ostatnią środową dyskusją, postanowiłam z premedytacją wykluczyć z osobistego użytku wszelkie kosmetyki testowane na zwierzętach. I o ile sukces!, bo w Sieci istnieje bez liku wykazów, które koncerny ze zwierzakami mają kontakty, a które nie, to rzecz dotyczy wyłącznie konkretnych kosmetyków, nie zaś surowców, potrzebnych do ich produkcji. Tak więc owszem, mogę mieć pewność, że mój szampon nie był testowany na psach, królikach i bezwłosych szczurach, ale nie ma drogi dotarcia do informacji, czy podobnym testom nie były poddawane kolejne, potrzebne do jego powstania ingrediencje.

Podobnie beznadziejnym przypadkiem są zafałszowane produkty spożywcze.

Kolejna kwestia to możliwość wyboru (np. chleba, który prawdopodobnie nie zawiera ulepszaczy, czy ryby nienapompowanej wodą), której, najzwyczajniej na świecie, nie ma.

Co do tego, polecam: http://wyborcza.pl/1,75480,6279638,Bambus_w_szynce.html .

Możemy w ten jeden wielki worek eko-problemów dorzucić standardowe pojemniki umożliwiające segregację odpadów, które albo nie istnieją w obrębie naszej działalności/mieszkalności, albo są używane w tradycyjny polski sposób-wszystko razem do jednej śmieciarki.

Eko-reklamówki, które wyparły te foliowe z naszych rodzimych i obcych super, hiper i extra-marketów, owszem, istnieją, ale w naszym kraju ledwie trzy zakłady mogą poszczycić się ich produkcją.

Poza tym, co z tego, że zakupy robimy do wiklinowego koszyka (który ostatnimi czasy nieprawdopodobnie podrożał, całkiem przypadkowo), jeśli ogórki, pomidory i bułki nieustannie pakujemy w nierozkładające się przez ileśdziesiątektysięcy lat torebeczki.

A wytworzenie energo-oszczędnej żarówki jest kilkakrotnie droższe od produkcji żarówki standardowej. Co więcej, te eko są naprawdę oszczędne jedynie w przypadku, gdy ich nie włączamy i nie wyłączamy. Pstryczek-elektryczek zużywa masakryczne ilości energii i nici z naszej oszczędności.

Zwierząt zabija się tak dużo, że zbiorowe przejście na wegetarianizm skończyłoby się globalną katastrofą spowodowaną tonami gnijącego mięsa. Ekologiczne chowy kur istnieją, ale jakimś trafem, tylko raz w życiu widziałam na własne oczy eko-jajka w sprzedaży. Cóż, może to tylko mój pech. Na własną kurę rodzice nie chcieli się zgodzić.

A jeśli chemtrails naprawdę zsyłają na nas groźne wirusy, to jedynym wyjściem z sytuacji byłoby zamieszkanie pod ziemią.

Żaby giną na polskich drogach.

A my? Kręcimy się jak szalone mrówki pomiędzy kolejnymi epidemiami świńskiej i ptasiej grypy, dajemy sobie wmówić, że mamy możliwość wyboru (pomiędzy Nałęczowianką a Cisowianką), oburzamy się na widok futra, chodząc w skórzanych butach i marzymy o własnym gospodarstwie, najlepiej w wiejskiej głuszy. Ale raczej, żeby uciec od odpowiedzialności,niż żeby ją podjąć. Ludzie w Afryce nadal umierają z głodu, bo nie mają prawa handlować za granicą, choćby najbliższą, setka najbogatszych person na świecie ma wciąż więcej pieniędzy niż pięć miliardów ludzi, a my zyskujemy świadomość, czasem pokrzyczymy, ale jak spróbujemy działać, to spada nam na barki tylko jeszcze cięższa świadomość.

Więc cóż zrobić?

Ja osobiście postanawiam zapomnieć o dzisiejszym dniu, robić ile mogę, gnieść butelki, kartony i aluminiowe puszki, toczyć osobistą wojnę z plastikiem, zachować człowieczeństwo i, zupełnie zwyczajnie, być dobrym człowiekiem.

Bo po co mi jakieś znaczenie na tym świecie.

dobry noc.

2009-09-18T22:34:00.002+02:00

Jest wrzesień. Po wakacjach przyszedł czas na odpoczynek. Dla odmiany, padam na twarz. Już nawet z twarzy padam. Sama się sobie z twarzy spłukuję, spływam jak nieodporny na wodę tusz do rzęs. Nasiąknięta dymem i alkoholem, biały kot przedziera się przez zasłonę. Już nie ma drzwi. Ani drzwi, ani łóżka, ani biurka. Nie cierpię na brak odosobnienia. Mam żółte i brązowe ściany. Jest ciepło i spokojnie. Potrzeba snu dominuje wszelkie namiętności.

Napisałam dziś piosenkę.

Że ja się nie boję samotności, samotność jest jak pies.

Bo ja już wszystko mam, wszystko mam, wszystko mam, brakuje tylko ciebie.

I założyłam http://kpiacyusmiech.tumblr.com/ . Tak naprawdę reaktywowałam. Poza tym, że tumblr do chrome się nie nadaje.

Mam za sobą coraz więcej wiedzy.

Coraz mniej wyrazu.

Jeśli to jest początek, poproszę o grób z poduszką. Ale nie dam się. Już się nie dam. Pobiegnę, zwyciężę, jak nigdy. Jak zawsze. Zobaczycie, zobaczymy.

Jest mi dobrze, mimo to, zaczynam od początku, zwyczajowo wręcz, wszystko. I jeszcze raz, i od nowa. Bo dlaczego nie. Odwaga nie głupota, choć wyglądają tak samo.

tak mi brak tak mi brak tak mi brak kogoś, kto mi mówi jestem.

To bez znaczenia.

Najważniejsze, że jest.

Że jeszcze nie ma we mnie tego wibrującego poczucia marnowania rzeczywistości.

Że może w końcu coś zrobię.

Może.

Może nareszcie.

niezdatne do życia, przeterminowane.

2009-08-22T21:33:00.004+02:00

to były długie wakacje. do teraz, co się tłumaczy, że jeszcze sporo przed nami. ale ja już nie mam ochoty na więcej.

Nie mam gdzie spać. Na siedem nocy w tygodniu, cztery spędzam w czyimś domu. Wszystkie bezsenne. W sumie to na siedem nocy przesypiam dwie. Dzięki temu w dzisiejszy sobotni poranek poczułam się jak po tygodniu wzmożonej pracy i jeszcze bardziej wzmożonego stresu. A to tylko ludzie. Wstyd się przyznać, ale dość już mi ludzi i spotkań. Strasznie się pogubiłam. Rozmowy straciły sens, a słowa jakiekolwiek znaczenie.

Coś się we mnie zmieniło i jest to coś bardzo ważnego. Nie wiem tylko co i potrzebuję koncentracji samotności, żeby do tego dotrzeć. Telefony padają jeden po drugim, nie odpowiadam, nie odpisuję, a i tak nie mogę uciec. Wiesz, że strasznie nie lubię lata.

Tyle się wydarzyło. Tyle do zapomnienia. A ile do pamiętania..!

I zobaczysz, że wrócę. Że się nie poddam. Że nie utknę w tym kurewskim bagnie.
Niezależnie od ceny.

ffierszyk.

2009-08-04T20:20:00.002+02:00

w czasie zabłąkania pomiędzy kapustą gotowaną a smażeniem ciasta na krokeity, napisał mi się o:

Ona dupa

A on z trupa

pali skręty.

Wniebowzięty.

wełniane w szare paski

2009-08-02T19:38:00.003+02:00

Mam w sobie jakiś smutek, jakąś nostalgię. Czuję, że coś bezpowrotnie mija, ale nie mam pojęcia, co takiego.

Niezmiennie zaś jestem szczęśliwa i popełniam błędy.

Życie to teraz.

Pomiędzy złem a dobrem jest człowiek.

Człowiek to nie granica.

To raczej pole walki.

Powroty.

2009-07-28T23:13:00.002+02:00

Ile razy można odejść, ile zgubić, ile w końcu powracać.

Ile razy sięgnąć dna, żeby odbić się z jeszcze niższego pułapu.

w przestrzeni dwa słowa

dziękuję

przepraszam

za każdą z tych nocy i za każdą, której nie będzie. i za każdą, która się jeszcze wydarzy. łzy już się chyba skończyły. ile można, no ile, dziecko kochane. zapomnij. zapomnijmy. zapomnimy.

najdroższy skarb wymyka mi się z rąk. jak to pięknie brzmi. o ileż piękniej niż to, że sama roztrzaskałam go o podłogę. wczoraj byłam zdrajcą, najgorszym śmieciem, skórą wyprutą z człowieka. kreaturą, na którą żal nawet patrzeć, bo sam widok boli.

Dziś stoję w prawdzie. I mogę już spojrzeć w lustro.

Jedyne, co mi pozostaje

to prosić o przebaczenie.

Jak to znajdziesz, to pomyśl o ludziach, którzy cię kochają.

Twój M.

Kopnij gwiazdkę piętą i zapomnij o mnie, spotkajmy się jeszcze raz, tak zupełnie od nowa.

2009-07-02T12:10:00.002+02:00

Życie to wybory.

Sztuka to podejmowanie decyzji.

Tworzę najprostsze definicje, ot, żeby wiedzieć, po co i dokąd zmierzam.

Nakładają się na siebie.

Jeden z nielicznych takich dni. Namaluję obraz. Może właśnie tak, może namaluję.

Tyle wyszło z obrazu, że ległam na podłodze.

Ponoć gramy rock łączony z didgeridu.

Deedgeereedoo.

Martwica mózgu, idealny stan. Skwar wysysa myśl. Myślmy płytko. Życie to teraz. To naprawdę dobre życie.

o zwykłym szaleństwie.

2009-06-23T19:38:00.002+02:00

powietrze naelektryzowane burzą

drżące

niespokojne

grzmiąca kojąca szarość.

widzę dwoje szaleńców

jak płyną z chodnikiem, z deszczem, podnoszą ręce do góry

są boso

skaczą po kałużach

jakoś tak

absurdalnie niemożliwie szczęśliwi

mają wypłukane twarze i włosy jakby spod rynny

wszystko płynie

oni tańczą

walca na raz dwa

raz

raz dwa

raztrzydwarazdwatrzyraz

w wodzie po kostki, na asfalcie tu obok rzędy

samo samo

chodów

oni nie sami, nie same

absurdalnie niemożliwe szczęśliwe

jednostki

Błyskawice przecinają niebo. Jedna huknęła w las, odezwały się alarmy. Ludzie stoją w oknach i patrzą. Biegną z parasolami.

Szaleńcy tańczą w deszczu.

Patrzę bliżej. To ja, to Ty. Tańczymy w deszczu, przecież nikt i nic nie jest już potrzebne. Jest poniedziałek, prawie jak pierwszy dzień wakacji, oni mkną z pracy do pracy od do.

My stoimy w deszczu, tak smakuje szczęście.

Dwie krople zaplątały się w Twoje rzęsy.

Błyskawica przeszyła stopy.

Jak pięknym filmem byłoby nasze życie.

2009-06-20T23:56:00.002+02:00

jestem chyba troszkę szczęśliwa, troszkę ponad szczęśliwość tę zwyczajną, najcodzienniejszą.

słucham muzyki pocałunków. czy tylko w tytule czy też w palcach po klawiszach, płynie, tak bardzo tak bardzo chciałabym... poczekajmy do zmierzchu, do świtu.

Nie bardzo wiem, nie bardzo nawet wiem.

Co myśleć.

Gdzie spojrzeć. Czy przypadkiem nie schować się w kącie, nie spłonąć.

Że jestem.

Gdy patrzysz

patrzy

patrz

pat.

Zupełnie zupełnie.

Ścieram czarny ślad z oczu, zaraz noc, w noc, nocą, zupełnie nie wiem, co myśleć, tym bardziej, nie mogę spać. Choć jutro wstanie nowy dzień, jeszcze za wcześnie na miłość.

Mam sny w kolorze szkarłatu i ledwie widoczny cień w lewej kieszeni. Same bzdury, ostatni papieros przed kolejną próbą charakteru, jak dziwnie, zagadkowo, ale czy aby nie lubimy zagadek? A jeśli są proste, jeśli właśnie tak?

Dźwięk. Otula mnie szczelnie, może i sam dźwięk starczy. Namiastka księżyca, ułamek samotności. Gdy smutna i zmoknięta czekam, aż otworzysz mi drzwi. To już kolejny deszcz. Wyjmuję klucze z torebki.

Kropelka trucizny, zapach nocy, zapach lata, wcale nie myślę za wiele. To może tylko wiele słów. Jeszcze nie czas na smutek.

Tylko czekanie dzieli nas od.

Troszkę jeszcze pamiętam. Tak tylko troszkę, najbardziej boję się

obudzić.

2009-06-11T20:14:00.002+02:00

i uśmiechy mieli pełne zębów

Ciągłość wynikania krąży eliptycznie w moim umyśle najprościej. Ogarnięta twórczyszałem tkwię w tej eliptyczności, próbując znaleźć twarze i kształty dla słów. Tak wiele tak bardzo wydarza się. A wszystko jeszcze bardziej tu, w środku głowy, jest dziwnie, czasem niepokojąco.

Dławię się własną głupotą, ale o to przecież chodzi, żeby wstać i biec, o to przecież, czy może się mylę?

Chciałabym, tak bardzo próbuję znaleźć pomiędzy dla materii i ducha, tak bardzo niezdatna, nieporadna, zupełnie nie dla siebie. Czy to lekcja pokory czy zwykła zaduma nad istotą cielesności i ludzkości ogólnej, nie wiem, nawet nie jestem pewna, czy wiedzieć chcę, jednak niezależnie od chęci, wiem wyraźnie, że nie do mnie należy panowanie. Pojawiam się i znikam trochę w nocy, trochę ciemność, granatowobura szarość pochłania mój kształt, wyrzuca w nieskończoność jakikolwiek kontur.

Przechodzę coś w swoim życiu jeszcze raz, a zupełnie inaczej. Bez wizji. Bez ideałów. Bez tego czym będę, za to przez to, czym jestem. Ludzie ciągle są, czasem nawet zupełnie bez zmian, a czasem przechodzimy na drugą stronę mostu, który właśnie runął w dół. Towarzyszą mi, lecz nie jestem już ich i nic w nas od nas nie zależy. Piękna niezależność wolności. Pojawiają się jednak kolejne pułapki, ale to bez znaczenia. My już wiemy, po czyjej stronie. Już wiemy, o co. I naprawdę nie jest tak bardzo istotne, czy idziesz ze mną, czy nie. To tylko kwestia wolności.

Marzą się burze.

Tak, to pierwszy początek wakacji, których przecież już nie dawało się nawet poczuć.

Skutki nowego życia.

Chciałabym, tak bardzo chciałabym, żebyś tu tylko był i wypelnił swoim byciem każdy możliwy fragmencik. Jak absurdalna jest ta tęsknota, gdy przed chwilą trzasnęłam drzwiami, przecież życie w ten sposób jest niemożliwe...!

Może tylko piekielna młodość ma swoje prawa. A może to cena, czy może drobne wyrzeczenie na rzecz tego, o co tak naprawdę chodzi.

Nie próbując podliczać sprzeczności, przeżywam cię, życie. Ciągłość wynikania przenika.

2009-06-04T13:33:00.002+02:00

jest dziś troszkę smutno, ale dzień jest piękny.

w sam raz na zapomnienie.

tak wiele, tak wiele się zmieniło.

bawi mnie świat, bawi mnie. życie wyśmiewam, błahostki codzienności.

Bo tu, to nie to.

Czas już czas. Odrzucić wszelkie wczoraj. Zamknąć oczy, płynąć w górę, pod prąd.

To wszystko, co boli, nieważne.

To wszystko, co cieszy, wieczność.

2009-05-25T15:39:00.002+02:00

Ile cudów uczyniłeś dla nas.

Jest czas, ważny czas. Jedno życie, jeden człowiek, jeden bieg, tyle do zrobienia.

Mam nowy pomysł na życie.

Zakłada śmierć. I to, co przez nią. Trudny, ale do zrealizowania.

Tymczasem uczę się walczyć. Jeszcze raz. Podnoszę się z ziemi. Ile jeszcze upadków przed nami. Ile razy jeszcze nosem w błoto. To, czego nienawidzę, to właśnie czynię.

Ale jest ktoś, kto mnie prowadzi i słucha. Zawsze.

Choć nie zawsze tak, jak bym chciała.

Wyprowadza dobro ze złego. Pozostawia tam, gdzie mam stać. Mówi to, co jest dla mnie najważniejsze w teraz.

Nie pozostaje zatem nic innego jak wyszczerzyć się serdecznie patrząc w chmury.

To, co nas czeka.

To jeszcze więcej cudów.